ตอนที่ 472 เรื่องราวจบสิ้น

“ขอบคุณท่าน”

เหอเทียนจวินลุกขึ้นแล้วเลียนแบบคำเรียกขานของลูกสาวตนที่มีต่อลู่ฉางเซิง ก่อนจะทำความเคารพอย่างนอบน้อม

เหอเทียนจวินสามารถรับรู้ถึงสภาพของตนเองได้อย่างชัดเจน เดิมทีนางกำลังจะตายแล้ว แต่บุรุษอาภรณ์ครามผู้นี้กลับไม่รู้ว่าใช้งานวิธีการใด ฝืนทนอย่างดื้อดึงช่วยต่ออายุขัยให้นางได้อีกช่วงเวลาหนึ่ง

ลู่ฉางเซิงผงกศีรษะเล็กน้อย กล่าวเบา ๆ ว่า “เสี่ยวถง พาท่านแม่ของเจ้าออกไปนอกเผ่าเหอก่อน”

“เจ้าค่ะ”

เหอซีถงคาดเดาได้ถึงอะไรบางอย่างราง ๆ จึงรีบประคองเหอเทียนจวินเคลื่อนกายวูบหายไป

ลู่ฉางเซิงไม่แม้แต่จะมองเหอเหยียนฉือที่คุกเข่าอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วค่อย ๆ เดินมาหยุดนิ่งอยู่ตรงขอบนอกสุดของยอดหอคอยหอนิมิตสวรรค์ ยืนหยุดนิ่ง กวาดตามองเงาร่างของเผ่าโบราณนับไม่ถ้วนเบื้องล่าง