กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ท่าน ท่านผู้อาวุโสเฒ่าเต่า ขอเพียงข้ามผ่านเหวสวรรค์เบื้องหน้าไปได้ ก็จะถึงทางเข้าของโลกโบราณถ้ำสุญตาแล้วขอรับ”
เย่สวินว่างชี้ไปยังนิ้วไปยังเบื้องหน้า กล่าวด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้าง
แม้เคยแตกหักกับบิดามารดาเพราะเรื่องบางเรื่องจนต้องจากไปจากตระกูล ทว่าอย่างไรที่นี่ก็เป็นสถานที่ถือกำเนิดของเขา
“จุ๊ จุ๊ ช่างห่างไกลกันดารเสียจริง” เฒ่าเต่ากล่าวอย่างสนใจใคร่รู้
เวลานี้ ลู่ฉางเซิงเดินออกมาจากราชรถตำหนัก ก้มมองไปยังเบื้องหน้า เป็นดังที่คาด ย่อมแลเห็นคูร่องลึกขนาดมหึมาที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด คูร่องลึกอันมหึมานั้นประหนึ่งสกัดกั้นตัดขาดโลกฟากโน้นออกจากฟ้าดินก็มิปาน
ขณะที่ราชรถตำหนักยิ่งทวีเข้าใกล้เหวสวรรค์ ความเร็วของราชรถตำหนักก็ชะลอช้าลง