ตอนที่ 409 บังเอิญยิ่งกว่านิยาย

ในเวลานี้ ลู่ฉางเซิงกับเฒ่าเต่ากำลังอยู่ในโรงน้ำชาแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในตรอกอันห่างไกล

โรงน้ำชาค่อนข้างเงียบสงบ แขกดื่มชาประปรายเป็นกลุ่มเล็กต่างพากันลิ้มรสชาอย่างเงียบ ๆ เสียงพูดคุยสัพเพเหระก็ไม่ดังนัก

ทว่าทัศนวิสัยของบรรดาแขกดื่มชากลับร่อนลงที่ร่างของลู่ฉางเซิงอยู่เป็นระยะ

พวกเขาไม่เคยพบลู่ฉางเซิงมาก่อน เพียงแต่รู้สึกอย่างบริสุทธิ์ใจว่าบุรุษอาภรณ์ครามผู้นี้ไม่ธรรมดาช่างเถิด

หลังจากเฒ่าเต่าช่วยรินน้ำชาให้ลู่ฉางเซิงหนึ่งถ้วยแล้ว ก็เอาแต่สนใจตนเองนั่งกลับไปยังที่นั่ง ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ จากนั้นดวงตาก็ทอประกายเล็กน้อยพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มตาหยีว่า

“เจ้านาย ชานี้ไม่เลวเลยขอรับ!”

ลู่ฉางเซิงผงกศีรษะเล็กน้อย เขาตามกลิ่นหอมชามาก็เพราะเหตุนี้

กลิ่นสุราหอมมิกลัวตรอกลึก กลิ่นหอมชาก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน