กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ณ ดินแดนมืดหม่นแห่งหนึ่งในสมรภูมิมารเทพ
อาภรณ์สีครามหนึ่งชุดกับเงาร่างเลือนรางสายหนึ่งที่มองใบหน้าไม่ชัดเจนกำลังนั่งประจันหน้ากัน
บุรุษอาภรณ์ครามก็คือลู่ฉางเซิง ส่วนเงาร่างเลือนรางนั้นคือต้นกำเนิดมรรคาสวรรค์แห่งสมรภูมิมารเทพ
รอจนมรรคาสวรรค์รินน้ำชาลงในถ้วยชาตรงหน้าจนเต็มด้วยความประหม่าเล็กน้อย ลู่ฉางเซิงจึงกล่าวอย่างเรียบเฉย “เจ้าตามหาข้า คิดจะสนทนาเรื่องอันใด?”
“แค่กๆ” มรรคาสวรรค์กระแอมสองที นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างลังเล “ท่านฉางเซิง เจดีย์สะกดมารมหามรรคองค์นั้น……”
มันในฐานะมรรคาสวรรค์แห่งสมรภูมิมารเทพ ขอเพียงมันยินยอม ต่อให้เป็นความเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อยก็มิอาจรอดพ้นสายตามันไปได้
ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงเรื่องใหญ่สำคัญยิ่งยวดอย่างเจดีย์สะกดมารมหามรรคเลย!