กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ขอรับ”
มรรคาสวรรค์ขานรับคำหนึ่ง จากนั้นก็หายวับไป ตลอดทั้งกระบวนการ มันไม่แม้แต่จะปรายตามองอัสนีเทพแม้เพียงแวบเดียว
ยามนี้ ลานกว้างเทพสวรรค์เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก!
ผู้คนทั้งหมดต่างคุกเข่าหมอบกับพื้น กลั้นหายใจ ไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่เฮือกเดียว กระทั่งอย่างลับ ๆ ก็ไร้ผู้ใดกล้าส่งกระแสเสียงวิพากษ์วิจารณ์อีกต่อไป!
อัสนีเทพผู้มีสีหน้าเศร้าโศกดุจบิดามารดาสิ้นคลานมาถึงเบื้องหน้าของลู่ฉางเซิงแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทิ้ม แหงนมองใบหน้าที่ทั้งลึกล้ำและสงบนิ่งดวงนั้น “ทะ... ท่าน”
อัสนีเทพสิ้นหวังอย่างหมดจดสิ้นเชิงแล้ว
วิธีการของบุรุษอาภรณ์ครามพิกลพิการอีกทั้งลึกล้ำหยั่งไม่ถึง เขาไร้กำลังต่อต้านโดยแท้จริงแม้แต่น้อย
อีกทั้งสถานะเบื้องหลังของบุรุษอาภรณ์ครามเกรงว่าจะทะลวงฟ้า มิเช่นนั้นไฉนแม้แต่มรรคาสวรรค์ยังนอบน้อมถึงเพียงนี้
ลู่ฉางเซิงมองอัสนีเทพอย่างเงียบสงบ จากนั้นยื่นมือออกไป วางกลางฝ่ามือไว้เหนือศีรษะของเขา