กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“โอ๊ย!”
เฒ่าเต่าถูกลู่ฉางเซิงเตะครั้งหนึ่งจนฝังประดับเข้าไปในภูเขาใหญ่
เมื่อเห็นดังนั้น หุนขุยก็หัวเราะร่า อารมณ์ดียิ่งนัก
ชั่วครู่ เฒ่าเต่าก็กลับมาในสภาพมอมแมมหมดสภาพ และมองค้อนหุนขุยอย่างเจ็บแค้นทีหนึ่ง
หุนขุยทำเป็นราวกับไม่เห็น จากนั้นหันไปมองลู่ฉางเซิงแล้วประสานมือคำนับพลางกล่าวว่า “จักรพรรดิเซียนฉางเซิง เช่นนั้นเปิ่นตี้ขอตัวกลับโลกดวงจิตแล้ว”
ลู่ฉางเซิงมีรอยยิ้มพลางพยักหน้า
หุนขุยหันหลังกลับ ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวด้วยเสียงขรึมว่า “จักรพรรดิเซียนฉางเซิง มารกุมารสังสารวัฏผู้นั้น……ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ที่มาของมัน คงต้องรบกวนจักรพรรดิเซียนฉางเซิงเฝ้าดูแลและกดข่มไว้ชั่วคราว หากถูกมันหลบหนีออกไปได้ ความว่างเปล่าไร้สิ้นสุดคงต้องพบกับสรรพชีวิตตกอยู่ในหายนะเป็นแน่”