เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โลกปฐพีเผ่ามนุษย์ก็เงียบสงบยิ่งเช่นกัน
แม้จะล่วงเลยไปสามเดือนแล้ว ทว่าเส้นใจของเหล่าผู้บำเพ็ญก็มิได้ผ่อนคลายลง กลับยังคงตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา
โดยเฉพาะกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ และกลิ่นเหม็นเน่าทำให้พะอืดพะอมที่แผ่ปกคลุมอยู่ตรงปลายจมูก ยิ่งคอยกระตุ้นเร้าพวกเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ทุกคนต่างรู้ดีว่า กลิ่นอันยากจะทนทานนี้ ลอยมาจากภูเขาศพทะเลโลหิตภายนอกโลกปฐพีเผ่ามนุษย์
ท่านจอมกระบี่สั่งการมิให้เก็บกวาด ทุกคนจึงพอจะเข้าใจความหมายของท่านจอมกระบี่อยู่ราง ๆ
ในขณะเดียวกัน ภายในตำหนักหลักเมืองสวรรค์
ห้าประมุขเผ่ามนุษย์นั่งอยู่ตรงนั้น คล้ายกำลังปรึกษาหารืออะไรบางอย่าง คิ้วขมวดมุ่นอยู่เล็กน้อย
"สามเดือนแล้ว หมื่นเผ่าไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อยนิด พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?"
หมานเทียนขมวดคิ้วกล่าว