เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ฟู่เทายืนอยู่นอกลานด้วยความร้อนรนเล็กน้อย
ตั้งแต่ประคองพี่สาวกลับมาเมื่อวาน คนทั้งร่างของนางก็ดูเหมือนจะถูกผีเข้าอย่างไรอย่างนั้น กระทั่งวันนี้ก็ดูเหมือนจะยังไม่ได้สติกลับคืนมา
ไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดขึ้นอะไรกันแน่ เฮ้อ
ในเวลานี้เอง ฟู่เทาแลเห็นฟู่ซืออวี่เดินออกมาจากปากลาน สีหน้าแม้นยังคงซีดขาวอยู่บ้าง ทว่าเทียบกับเมื่อวานแล้วนับว่ามากมายทีเดียว
"พี่สาว ท่านฟื้นดีเสียที ทำข้าตกอกตกใจแทบตาย"
ฟู่เทารีบสาวเท้าเข้าไปต้อนรับกล่าวพลางหัวเราะขื่นขม
"ไม่เป็นไรเสี่ยวเทา ทำให้เจ้ากับท่านพ่อต้องเป็นห่วงแล้ว" ฟู่ซืออวี่ส่ายหน้ากล่าว
"นี่มันเรื่องอันใดกัน" ฟู่เทาโบกมือ จากนั้นก็ขมวดคิ้วเอ่ยถาม "พี่สาว ท่าน ท่านเป็นอะไรไปกันแน่……"
เขาอยากจะถามตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ทว่าเมื่อเห็นสภาพของฟู่ซืออวี่ในยามนั้นทำให้น่าเป็นห่วง จึงได้แต่เก็บงำไว้ในใจชั่วคราว