เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อเห็นสีหน้าของฟู่เหลียงไฉดูมืดครึ้มลงเล็กน้อย โอวหยางนู่ก็เลิกคิ้วลง เสแสร้งทำเป็นเศร้าโศกพลางเอ่ยว่า
“หัวหน้าเผ่าฟู่ จู่ ๆ ตระกูลฟู่ของเจ้าก็มีข่าวร้ายเช่นนี้แพร่สะพัดออกไป หัวหน้าเผ่าเช่นข้ารู้สึกโศกเศร้าอย่างยิ่ง…… เฮ้อ นึกถึงวันวาน บรรพชนผู้อาวุโสประจำเผ่าฟู่มีโฉมสง่าช่าง...เพียงใด สุดท้ายก็ไม่อาจหนีพ้นกาลเวลาได้สินะ……”
ด้านข้าง มุมปากของพวกสวีชงและเกาเถิงกระตุกวูบ
โอวหยางนู่ผู้นี้ คิดจะสังหารกายทำลายใจแท้ ๆ
ทั้งที่พกพาเจตนาร้ายมาเต็มอก แต่ยังจะมาตีหน้าแสดงท่าทีเหน็บแนมเสียดสีเช่นนี้…… เมื่อครู่นี้ใครกันที่หัวเราะเริงร่าปานนั้น?
ฟู่เหลียงไฉเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นว่าโอวหยางนู่กลับกลายเป็นเอาบรรพชนที่เพิ่งล่วงลับมาล้อเล่น เพลิงโทสะพลันผุดขึ้นจากใจ ตวาดไปว่า
“โอวหยางนู่ เจ้าอย่ามาเสแสร้ง!”
โอวหยางนู่ชะงักไป จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนจากโศกเศร้าเป็นยินดี ยิ้มเจิดจ้าออกมา
“ได้ เช่นนั้นหัวหน้าเผ่าผู้นี้ไม่แสร้งทำแล้ว”