กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
กลางเวหาของตระกูลโอวหยาง
โอวหยางนู่เหยียบอากาศยืนอยู่ เขามองไปยังทิศทางของเผ่าฟู่อย่างตะลึงงัน มองดูเงามายาดวงตะวันเจิดจ้าที่สลายหายไปนั้น
ชั่วขณะต่อมา เขาก็หัวเราะคลุ้มคลั่งออกมาเสียงดัง: "ฮ่าๆๆๆๆๆ!"
คิดไม่ถึง เป็นความจริงที่คิดไม่ถึงเลย เท้าหน้าเพิ่งจะปะทะกับฟู่เหลียงไฉไปยกเล็กๆ เท้าหลังบรรพชนประจำเผ่าของมันก็ตายแล้วหรือ?
เสียงหัวเราะร่าของเขาชะงักลง เอียงศีรษะมองไปยังทิศทางของเผ่าหลิวในเมือง
ที่ตรงนั้น หลิวชิงก็เหยียบอากาศยืนอยู่เช่นกัน กำลังมองมาที่เขาจากระยะไกล
ทั้งสองพยักหน้าให้กันเล็กน้อยจากระยะไกล ทุกสิ่งล้วนกระจ่างแจ้งโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด
ไม่นานนัก
โอวหยางนู่เคลื่อนกายวูบเข้าไปภายในเผ่า ก่อนตวาดเสียงต่ำ: "เหล่าผู้อาวุโส ผู้พิทักษ์ รวมตัว!"
………