เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ในความว่างเปล่าไร้สิ้นสุด
จุดดาวพร่างพราวดั่งเดิม ในแดนไกลอันมืดสลัวเป็นครั้งคราวจะมีประกายดาราอันลึกลับพาดผ่าน ก่อนจะผ่านไปในชั่วพริบตา
ลู่ฉางเซิงกับหลี่ซูเหยียนอยู่หน้าหลังตามลำดับ กำลังเหินทะยานอย่างช้า ๆ ในความว่างเปล่าอันงดงามตระการตา
“ซูเหยียน เฒ่าเต่ากับถงซินไม่อยู่แล้ว ต่อไปเรื่องหยุมหยิมพวกนี้คงต้องส่งต่อให้เจ้าจัดการ มีปัญหาหรือไม่”
ลู่ฉางเซิงไพล่มือไว้ด้านหลังพลางกล่าวพลางหัวเราะอย่างเอื่อยเฉื่อย
“ไม่มีปัญหาขอรับ!” หลี่ซูเหยียนค้อมกายกล่าวอย่างจริงจัง
หลี่ซูเหยียนที่สวมอาภรณ์สีหมึกและไว้เส้นผมยาวขึ้นมา เมื่อเทียบกับคนทั่วไปแล้วก็นับว่าสง่างามกว่ามากนัก เพียงแต่ใบหน้านั้นในสถานการณ์ปกติค่อนข้างทื่อมะลื่อ แสดงอารมณ์ความรู้สึกน้อยนิด
มีเพียงยามที่ลู่ฉางเซิงเอ่ยปาก บนใบหน้าของเขาจึงจะปรากฏอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมา