ตอนที่ 269 แม้ข้าเล็กน้อยยิ่งดุจธุลี

บทนี้ 【เซียนกระบี่อาภรณ์คราม】

……

ท่ามกลางความว่างเปล่าไร้สิ้นสุดอันมืดสลัว

มีเงาร่างสี่สายแหวกผ่าน พวกเขาเป็นดั่งธุลีก็มิปาน มิใช่สิ กระทั่งด้อยกว่าธุลีเสียอีก

หากมิใช่ดึงทัศนวิสัยเข้ามาใกล้ ในความว่างเปล่านี้ย่อมมองอะไรไม่เห็นหายลับไปโดยแท้จริง

ตรงจุดที่เป็นผู้นำ ลู่ฉางเซิงยืนอยู่ไพล่มือไว้ด้านหลัง มองตรงไม่เหลียวแล

เฒ่าเต่ามีสีหน้ายิ้มแย้ม นับว่ายังพอทำเนา ผู้ที่เคยผ่านโลกมามากเช่นมันมิได้สั่นสะเทือนใจเท่าใดนัก

ทว่าหลี่ซูเหยียนกับถงซินกลับมีสีหน้าสะเทือนใจ

พวกเขามองดูความว่างเปล่าไร้สิ้นสุดอันลึกล้ำอย่างเหม่อลอย จุดดาวพร่างพราวหลากสีสันอันหนาแน่นยั้วเยี้ยเจ็บแปลบเส้นประสาทของพวกเขาอย่างลึกซึ้ง

พวกเขาไม่เคยรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยเพียงนี้มาก่อนเช่นวันนี้ ต่ำต้อยเสียจนจมลงสู่ธุลี