ตอนที่ 252 ลมเมฆก่อตัว

“แก้มซ้ายของเจ้าบวมเป่ง ปวดจนแทบทนไม่ไหว เป็นระลอก ๆ แม้แต่กินข้าวยังเคี้ยวลำบากใช่หรือไม่”

“ระยะนี้เจ้ามักจะปวดท้องบ่อย ๆ มีอาการชักเกร็งจนไร้เรี่ยวแรงใช่หรือไม่”

“เจ้ากระวนกระวายใจอย่างไร้สาเหตุ เหงื่อออกตอนนอนโดยไม่ทราบเหตุผลที่มาใช่หรือไม่”

“ย่าของเจ้าพลอยคล้อยตามไข้หวัด ล้มนอนซมอยู่กับบ้านลุกไม่ขึ้นใช่หรือไม่”

“……”

เสี่ยวถงเอ่ยไปทีละคน เพียงแต่สีหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ในใจรู้สึกกระอักกระอ่วน

นางย่อมไม่อาจทำได้ถึงขั้นนี้ แม้แต่ชีพจรก็ยังไม่ได้จับจะไปรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร นางยังไม่ได้ร้ายกาจถึงเพียงนั้น ลำพังเพียงแค่การดูด้วยตาจะมองออกได้มากถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าคือ แม้แต่ท่านย่าที่นอนซมอยู่กับบ้านของอีกฝ่ายก็ยังถูกนางทักออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์