เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลยอวี่เก็บงำลงไปบ้าง เขาเงียบงันพลางรินจนเต็มจอกสุราห้าใบ จากนั้นจึงกลับไปนั่งยังที่นั่งเดิม
ส่วนพวกเหลยถิงทั้งสามคนขมวดหว่างคิ้ว แววตางุนงง
นิ้วมือของเหลยอวี่ลูบคลำจอกสุรา มองดูของเหลวใสกระจ่างดุจผลึกด้านใน หลังจากนั้นครู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้น "ความหมายของสหายเต๋า คือกำลังจะจากแดนมนุษย์ไปแล้วอย่างนั้นหรือ?"
ลู่ฉางเซิงเอียงศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง กล่าวอย่างเรียบเฉย "ใช่ และก็ไม่ใช่"
ถ้อยคำกำกวมเช่นนี้ทำให้พวกเหลยอวี่ทั้งสี่คนจับต้นชนปลายไม่ถูกเป็นอย่างยิ่ง
เหลยอวี่ขบคิดไม่เข้าใจ จากนั้นจึงทอดถอนใจอย่างน่าเสียดาย "เมื่อใดที่สหายเต๋าจะจากแดนมนุษย์ไป โปรดบอกข้าสักคำต้องให้จงได้ ข้าจะได้มาส่งท่าน……"
เมื่อกล่าวถึงตอนท้าย ในดวงตาพลันปรากฏประกายสว่างขึ้นมา แล้วถามต่อว่า