ตอนที่ 202 ข้าไม่ขายสุรามาหลายปีแล้ว

พวกจั่วโฉวซ่านทั้งสามคนตกใจ

รีบเก็บงำสีหน้าในทันที ซูเฉียงเหอกระแอมพลางกล่าวว่า “ไม่มีอันใด พวกข้าก็แค่หวนนึกถึงเรื่องในอดีตอันน่าอับอายขึ้นมาน่ะ”

“ใช่แล้ว เรื่องในอดีตอันน่าอับอาย” จั่วโฉวซ่านและจ้าวอู๋โยวรีบพยักหน้าเห็นพ้อง

อินจิ่วขุยเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งเคลือบแคลง “เรื่องในอดีตอันน่าอับอายหรือ? พวกเจ้าสามคนนึกถึงเรื่องในอดีตอันน่าอับอายขึ้นมาพร้อมกันเนี่ยนะ??”

ทั้งสามพยักหน้า “ใช่ใช่ใช่!”

อินจิ่วขุยขมวดคิ้ว เขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทว่ากลับไร้เบาะแส จากนั้นจึงส่ายศีรษะไปมาด้วยความหงุดหงิด ขี้เกียจจะคิดต่อแล้ว

ยามนี้ เผิงฟางลูกแก้วตาหมุนครุ่นคิด ลุกขึ้นตบก้นพลางกล่าวพลางหัวเราะ “พวกเจ้าคุยกันไปก่อน ดูแลพวกศิษย์ไว้ด้วย ข้าจะไปทำธุระส่วนตัวสักหน่อย”