ตอนที่ 167 หน้าของเผ่าจักรพรรดิเจียงของเจ้า ข้าเหยียบแน่

วาจาเงียบสงบ ทว่าสะเทือนฟ้าดิน ภายในนั้นกระทั่งแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งบ้าคลั่งอยู่ราง ๆ

ผู้แข็งแกร่งพึงมองข้ามทุกสิ่ง ใจสงบนิ่งดุจสายน้ำ

แต่ใครเล่าเคยกล่าวไว้ ว่าผู้แข็งแกร่งมิอาจเย่อหยิ่งบ้าคลั่ง?

ถึงคราวควรเย่อหยิ่งบ้าคลั่งก็เย่อหยิ่งบ้าคลั่ง ลู่ฉางเซิงแต่ไหนแต่ไรไม่เคยพันธนาการตนเอง ใจเป็นเช่นไรก็เป็นเช่นนั้น

อวดดีแล้วจะเป็นไรไป

เขามีต้นทุนเช่นนั้น

แม้ไม่รู้ว่าพลังอำนาจที่แท้จริงในยามนี้แข็งแกร่งถึงขั้นอะไรแน่ ทว่าเขาผู้มีอายุวัฒนะมิมรณะ ยามกาลเวลาเคลื่อนไหล ย่อมจะต้องเป็นผู้ไร้เทียมทานหนึ่งเดียวในโลกหล้าอย่างแน่นอน!

“เตร้ง——”

ปราณกระบี่พาดผ่าน พุ่งทะยานด้วยความเร็วอันไร้ผู้ใดเทียบ!

พวกเจียงฉู่ใบหน้าซีดเผือดดุจเถ้าถ่าน