เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วาจาของลู่ฉางเซิงสิ้นสุดลง
หัวหน้าเผ่าหิมะและเสวี่ยถ่าสบตากันด้วยความตื่นตะลึง ในที่สุดพวกเขาก็หันไปมองลู่ฉางเซิงที่อยู่ตรงหน้าซึ่งสีหน้าไม่เปลี่ยนและหายใจเรียบเฉยพร้อมกัน
"เหตุใดสหายเต๋าถึงได้มั่นใจเช่นนี้" หัวหน้าเผ่าหิมะเอ่ยถามด้วยแววตาวูบไหว
เฒ่าเต่าเห็นดังนั้นจึงตวาดเสียงต่ำอย่างหมดความอดทนว่า "เจ้านายข้าพูดสิ่งใดก็คือสิ่งนั้น พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกังขา สรุปแล้วพวกเจ้าจะตามไปโลกเทพสวรรค์บรรพกาลด้วยกันหรือไม่? โอกาสที่หาได้ยากยิ่งในรอบหมื่นปีวางอยู่ตรงหน้าพวกเจ้าแล้วแท้ ๆ กลับยังอิดออดยืดยาด!"
ลู่ฉางเซิงกลับปรายตามองเฒ่าเต่าอย่างประหลาดใจเล็กน้อย สงสัยว่าเหตุใดวันนี้เจ้าหมอนี่ถึงได้คล่องแคล่วฉับไวขึ้นมาได้
หัวหน้าเผ่าหิมะไม่อีกต่อไปซักไซ้ กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หัวหน้าเผ่าอย่างข้าก็จะไม่พะวงหน้าพะวงหลังอีก เส้นทางเทพ…… คงต้องพึ่งพาสหายเต๋าแล้ว"