เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ศาลาเร้นลับตกอยู่ในความเงียบสงัด
"ตกลงแล้วเป็นคนกลุ่มอะไรกันแน่……" หุนขุยถอนหายใจ กล่าวด้วยความกังวลใจว่า "แต่ก่อนคนพวกนั้นก็สามารถกดข่มจักรพรรดิเซียนฉางเซิงได้แล้ว จักรพรรดิเซียนฉางเซิงคิดจะจัดการพวกเขาก็คงไม่ง่ายดาย……"
"เจ้าวางใจได้ เจ้านายของข้าหลังจากออกมาจากสุสานเซียนแล้ว ก็แข็งแกร่งยิ่งขึ้นกว่าเดิม"
เฒ่าเต่ากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าในแววตายังคงมีความกังวลอยู่บ้าง
หุนขุยส่ายศีรษะมองไปยังเฒ่าเต่า "เช่นนั้นเผ่ามารอเวจีแข็งแกร่งมากหรือ?"
"แข็งแกร่งมาก หลายสิบล้านปีก่อน ข้ากับเจ้านายมิได้ฉวยประโยชน์จากเงื้อมมือพวกเขาได้เท่าใดเลย" เฒ่าเต่ากล่าวพลางหัวเราะ
แน่นอนว่า เขารู้สึกว่ายามนั้นลู่ฉางเซิงน่าจะยับยั้งไว้บ้าง อย่างไรเสียก็มิได้มีความแค้นใหญ่หลวงอันใด
"ร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
หุนขุยตกใจเล็กน้อย