ตอนที่ 95 โลกเซียนทักษิณ แดนเซียนฝูเหยา

กลางดึก สุสานเซียน

ลู่ฉางเซิงยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง ณ ใจกลางกลุ่มสุสาน เนิ่นนานแสนนาน

เขาพลันเงยหน้ามองฟ้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเฉียบคมสายหนึ่ง ไม่หลงเหลือความอ่อนโยนดังวันวาน

"ความคิดและวิธีการไม่เลว น่าเสียดายที่เปิ่นตี้อายุวัฒนะมิมรณะ มีแต่จะยิ่งมายิ่งแข็งแกร่งขึ้น จะทำอันใดข้าได้เล่า"

ลู่ฉางเซิงก้มหน้ากำหมัด หัวเราะพลางพึมพำกับตนเอง "หมื่นพันโลกา…… ไร้ผู้ใดกดข่มข้าลู่ฉางเซิงได้"

สิ้นเสียง อาภรณ์สีครามค่อย ๆ ทำให้กายเลือนหาย จนหายลับไป

………

โลกเซียนสี่ทิศ โลกเซียนทักษิณ

ยามที่ลู่ฉางเซิงเดินเอื่อยเฉื่อยออกมาจากช่องทางทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ก็พลันเห็นบนผืนทรายเบื้องหน้ามีกระดองเต่าอันหนึ่งกำลังแกว่งไปแกว่งมาอยู่ตรงนั้น ดุจดั่งเก้าอี้โยก

เขาก้าวเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มละไม แล้วเหยียบด้วยเท้าลงไปครั้งหนึ่ง