ตอนที่ 94 ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา

ขุนเขาไร้นาม

ลู่ฉางเซิงมองหญิงชราในโลงศพ ก่อนโยนลูกประคำข้อมือสีฟ้าลงไป จากนั้นแววตาพลันวูบหนึ่ง ฝาโลงก็ปิดลงด้วยตนเอง

ดินกลบฝังลงอย่างรวดเร็ว ป้ายหลุมศพแผ่นหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าบินมาจากที่ใดก็ปักลงอย่างหนัก

บนป้ายหลุมศพ แสงทองวูบไหว จารึกบนศิลาค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ลู่ฉางเซิงกวาดตามองป้ายหลุมศพ ก่อนหันหลังกลับและก้าวเดียวก็หายวับไป

ปีที่สิบห้า ฤดูหนาว

ลู่ฉางเซิงมาถึงตำบลโม่อวี้ และปรากฏตัวขึ้นในร้านสุราเล็ก ๆ

เมื่อเห็นอาภรณ์สีครามก้าวเข้าสู่ร้าน จางเฉิงหลังเคาน์เตอร์ก็ชะงักงันในทันที ก่อนขยี้ตาอย่างแรง

“ทะ...ท่าน...”

จางเฉิงเดินเข้าไปต้อนรับด้วยความยินดี