เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เข้า...เข้าเยี่ยมเยือน
ฉู่ซีรั่วพึมพำอย่างยากลำบาก
จางโหยวเต้าเองก็แอบฮุบไว้น้ำลายลงคอ เขารู้ดีว่า ‘การเข้าเยี่ยมเยือน’ ที่กล่าวถึงของลู่ฉางเซิง ย่อมไม่ใช่การเข้าเยี่ยมเยือนแบบปกติอย่างแน่นอน!
แต่ว่า แต่ว่าจะทำเช่นนี้จริง ๆ หรือ
เขาใช้ก้นคิดก็ยังรู้ สำนักนิกายใหญ่ที่ทอดยาวหมื่นลี้แห่งนี้ย่อมมียอดฝีมือนับไม่ถ้วนเป็นแน่!
ในสายตาเขา สำนักนิกายใหญ่โตถึงเพียงนี้ ไม่ยอมกล่าวถึงพวกหมู่ผู้อาวุโสเลย ศิษย์อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีหลายแสนคนกระมัง?
เพราะตอนที่ยังอยู่ในโลกหลิงเฉิน เรือนเซียวเหยาของเขายังมีศิษย์ถึงสองหมื่นคนเลยนี่นา
ยังไม่ทันให้คนทั้งสองคิดสิ่งใดมาก เงาร่างของลู่ฉางเซิงก็หายไปแล้ว
“ทะ ท่านผู้อาวุโส พวกเราจะทำอย่างไรกันดี จะปล่อยไว้โดยไม่สนใจสิ่งใดเช่นนี้จริง ๆ หรือ?”
จางโหยวเต้ามุ่งไปยังฉู่ซีรั่วเอ่ยถามอย่างยากเย็น