กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อเห็นกู่เฮ่อหลินยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเฒ่าเต่าก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์น่ารังเกียจขึ้นมา พลางเอ่ยว่า “เอาละ เจ้าหนู เจ้าอย่าได้วิตกไปเองโดยใช่เหตุเลย ขอเพียงช่วงนี้เจ้าอยู่เป็นเพื่อนให้ท่านปู่เต่าเล่นสนุกจนสำราญใจ ถึงเวลานั้นท่านปู่เต่าจะยื่นมือช่วยเจ้าสักหน่อยก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้มิใช่หรือ?”
กู่เฮ่อหลินดีใจขึ้นมา พลอยเอ่ยถามด้วยความเฝ้ารอคอยว่า “ขอรับ ท่านผู้อาวุโสเฒ่าเต่า ท่านต้องการให้เฮ่อหลินใช้วิธีอยู่เป็นเพื่อนแบบใดหรือขอรับ? เฮ่อหลินจะพยายามทำให้ท่านพอใจอย่างเต็มที่แน่นอน!”
เฒ่าเต่าถูมือไปมาพลางหัวเราะแฮะ ๆ เอ่ยว่า “ย่อมต้องเป็นเรื่องพรรค์นั้นอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่ายังมีวิธีอยู่เป็นเพื่อนแบบไหนอีกเล่า?”
ร่างกายของกู่เฮ่อหลินพลันสะท้านวูบ เมื่อเห็นรอยยิ้มชวนให้ขบคิดบนใบหน้าของเฒ่าเต่า เขาก็เข้าใจกระจ่างในทันที