ตอนที่ 75 ลู่...ลู่ฉางเซิง?

เฒ่าเต่าแค่นเสียงหึ สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มก่อนจะเลือนหายไปบนท้องฟ้า

อึก อึก……

ระหว่างฟ้าดินมีเพียงเสียงกลืนน้ำลายดังระงม

ผู้คนแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ฟ้าไร้เมฆหมื่นลี้พลางยังไม่ได้สติกลับคืนอย่างสิ้นเชิง ต่างสงสัยว่าเมื่อครู่นี้ตนเองตาฝาดไปหรือไม่

เคราะห์สวรรค์ถูกวาจาของชายชราผู้นั้นขับไล่ด้วยเสียงตวาดไปจริง ๆ หรือ……

ยามที่ชายชราผู้นั้นเพิ่งเอ่ยปาก พวกเขายังหัวเราะเยาะ

ทว่าเมื่อประโยคที่สองของเขาระเบิดก้องออกมา เคราะห์สวรรค์ก็แวบหายวับไปทันตา

นี่เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่แก่พวกเขาเหลือเกิน ตั้งแต่เมื่ออะไรกันที่เคราะห์สวรรค์สามารถถูกขับไล่ด้วยเสียงตวาดได้ด้วย?

พวกเขาจำได้ราง ๆ ว่าในวาจาของชายชรามีคำว่าเจ้านายบ้านข้าอะไรทำนองนั้น……

เช่นนี้แล้วยิ่งคิดยิ่งน่าหวาดกลัวนัก