เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ดาบใหญ่ เจ้ากับพ่อบ้านยังคุยอะไรกันอยู่อีก อาศัยช่วงที่ฟ้ายังสว่างอยู่นี้ พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ”
เสียงสตรีผู้หนึ่งดังออกมาจากรถม้าคันหลัง
“โอ้ ได้!” เฉินต้าเตาได้สติกลับคืน จึงสั่งการคนเลี้ยงม้าไปคำหนึ่ง จากนั้นนั่งลงกับพ่อบ้านให้เรียบร้อย แล้วปล่อยม่านลง รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
“ท่านเจ้าเมืองตำบล!”
ในเวลานั้นเอง เสียงสตรีอันไพเราะและเสียงฝีเท้าอันเร่งร้อนก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เฉินต้าเตาชะงักงัน ร้องเรียกทันที “หยุด”
รถม้าพลันหยุดลง
เฉินต้าเตาเปิดม่านออก ก็เห็นสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างรถม้า มือค้ำหัวเข่าหอบหายใจไม่ทัน มองดูเขาด้วยสีหน้าประหม่าเต็มประดา
“ดาบใหญ่ แม่นางผู้นี้คือใครกัน!!”
เสียงอันเจือความโกรธของภรรยาเฉินต้าเตาดังขึ้นจากในรถม้าคันหลัง นางนึกว่านี่เป็นสตรีที่เฉินต้าเตาไปเหลวไหลเกี้ยวพาราสีมาจากข้างนอก