เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ราตรีมาเยือน
ในราวป่า กู่เฮ่อหลินและถงซินนั่งขัดสมาธิอยู่บนลำต้นไม้ รอบข้างมีเสียงแมลงร้องระงม
ถงซินมองทะลุผ่านกิ่งใบ สามารถเห็นแสงไฟเปล่งประกายอยู่เบื้องหน้ามากมาย เงาร่างนับไม่ถ้วนกำลังเดินไปมาอย่างวุ่นวาย
ถึงยามนี้ การตั้งค่ายที่กองทัพพาไปด้วยราษฎรมาด้วยนั้นก็ใกล้จะเสร็จสิ้นลงแล้ว
"ท่านอาจารย์ กษัตริย์แห่งหลีสุ่ยฉลาดไม่เบา รู้ว่าท่านผู้อาวุโสท่านนั้นอยู่ที่นี่ก็พาไปด้วยราษฎรมายังตำบลโม่อวี้แห่งนี้เลย หึ ๆ" ถงซินกล่าวพลางหัวเราะ
กู่เฮ่อหลินลืมขึ้น ทอดถอนใจกล่าวว่า "อาจารย์สืบข่าวมาตั้งแต่กลางวันแล้ว มิได้เป็นอย่างที่เจ้าพูดหรอก หากแต่บรรดาขุนนางหลีสุ่ยต่างคิดว่าตำบลโม่อวี้ได้รับการคุ้มครองจากสุสานเซียนต่างหาก"
ถงซินเอ่ยอย่างประหลาดใจ "เช่นนั้นก็แปลว่า พวกเขาไม่รู้ถึงการมีอยู่ของท่านผู้อาวุโสท่านนั้นเลยน่ะสิ!"