ตอนที่ 1 อายุวัฒนะ

……

โลกหลิงเฉิน

ดินแดนบูรพาสุดขอบ

ราษฎรจำนวนมากต่างคุกเข่ากราบไหว้เทือกเขาที่ทอดยาวต่อเนื่องไม่ขาดสาย ณ เบื้องไกลด้วยความศรัทธาอย่างจริงใจ พวกเขาสวดภาวนาเสร็จสิ้นก็จูงเด็กน้อยหรือเมียของตนเองเร่งรีบจากไป

ดูประหนึ่งว่าพวกเขามีความเกรงขามอยู่ในใจต่อเทือกเขาแห่งนั้น จึงมิกล้าเข้าใกล้

กาลเวลาไหลผ่าน ม่านราตรีค่อย ๆ จุติลงมาอย่างลับ ๆ จันทร์เสี้ยวถูกเมฆดำบดบัง เทือกเขาจึงดูมืดครึ้มยิ่งนัก

ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย ไร้ซึ่งเสียงคำรามของสัตว์อสูรและเสียงแมลง ท้องฟ้ายามราตรีเงียบสงัดและยิ่งทวีความพิกลพิการ

เทือกเขาท่ามกลางความมืดมิดประหนึ่งสัตว์ร้ายไร้ผู้เทียบตนหนึ่ง ที่พร้อมจะเลือกคนเข้าขย้ำ

ลมหนาวระลอกหนึ่งพลันพัดกรรโชก พงหญ้าพฤกษาทั่วขุนเขาทุ่งกว้างเริ่มส่ายไหว เมฆดำบนท้องฟ้ายามราตรีก็ถูกพัดพาให้ค่อย ๆ แยกตัวออกในเค่อนี้เอง……

แสงจันทราโปรยปรายลงมายังเทือกเขาในชั่วอึดใจ