0192

⬢⬢⬢

ตอนที่ 192 สังหรณ์ใจว่าไม่มีเรื่องดีอะไร

แน่นอนว่าหลินอวี้จู๋เดาได้ว่าของกินพวกนี้คงเป็นเสิ่นป๋อจวิ้นที่แอบนำมาวางทิ้งไว้ให้

‘การวางยา’ ในความหมายของเธอนั้นไม่ได้หมายถึงการวางยาในความหมายอื่นหรอกนะ

ช่วงเวลาที่ยุ่งวุ่นวายผ่านไปอย่างรวดเร็ว รอจนกระทั่งฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้นไป หลังจากโรงเรียนสร้างเสร็จ

ตระกูลหวังบ้านเฒ่าที่เคยรังแกหวังเสี่ยวเหมยก็กลับมาแล้วเช่นกัน

เรื่องนี้ทำให้หวังเสี่ยวเหมยใจลอยไม่มีสติอยู่เต็มวัน แต่ภายใต้การปลอบโยนอย่างแข็งกร้าวของหลินอวี้จู๋ ในที่สุดเจ้าตัวก็สงบจิตสงบใจลงได้มาก

หลินอวี้จู๋เดินทอดน่องไปเดินเล่นที่บ้านป้าสวี่รอบหนึ่ง

เพียงไม่กี่วันต่อมา ก็เห็นชาวบ้านมารวมตัวกันที่บ้านเฒ่าหวังเพื่อเรียกร้องความยุติธรรม เหตุผลก็คือพวกเขากลับมาหลังฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้นไป แทนที่จะกลับมาทำงานในช่วงฤดูใบไม้ผลิ

นี่ไม่ใช่การจงใจหลบเลี่ยงการใช้แรงงานหรอกหรือ