0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 เลี่ยน เลี่ยนเกินไปแล้ว

เมื่อมองหลี่เซี่ยงเป่ยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากลมหนาวและในมือยังถือสัมภาระอยู่ หลี่เซี่ยงหว่านก็รู้ทันทีว่าคนผู้นี้ต้องยังไม่ได้กลับไปที่ลานหน้าบ้านแน่ ๆ

เธอพูดด้วยความรู้สึกจนใจเล็กน้อย “ทำไมถึงรีบกลับมาล่ะ?”

เธอคิดว่าเขาต้องใช้เวลาอีกไม่กี่วันกว่าจะกลับมาเสียอีก

แววตาของหลี่เซี่ยงเป่ยส่องประกาย “ผมเป็นห่วง ก็เลยรีบกลับมาก่อน”

หลี่เซี่ยงหว่านฟังเข้าใจ หัวใจของเธอเต้นกระตุกวูบ เธอหลุบตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนลงต่ำ

หลี่จื้อหลี่มองหลี่เซี่ยงเป่ยด้วยแววตาเป็นประกาย เขาได้แต่หวังว่าคนทั้งสองจะมีอะไรคืบหน้ากันบ้าง

มือของจางเฉิงที่วางอยู่บนตักค่อย ๆ กำแน่นเป็นหมัด

เสี่ยวฮวนเล่อมองคนผู้นี้ทีคนผู้นั้นที นางถอนหายใจออกมาเบา ๆ ในใจ