0146

⬢⬢⬢

ตอนที่ 146 น่าอายจัง

ตั้งแต่ข้ามภพมา หลินอวี้จู๋ไม่มีอะไรพัฒนาขึ้นเลย มีแต่ความไม่รู้จักคิดที่นับวันยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนที่เห็นเสิ่นป๋อจวิ้น หัวใจยังพอจะเต้นแรงได้บ้าง แต่พอไม่ได้เจอก็เริ่มจะนึกถึงเขาไม่ออกแล้ว

ส่วนใหญ่เป็นเพราะชีวิตสุขสบายดี วัน ๆ เอาแต่นั่งเขย่าขาอย่างสำราญ

แม้หวังเสี่ยวเหมยจะกินเห็ดพิษจนป่วยไป แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าตัวต้องการเสียหน่อย

ต่างฝ่ายต่างเป็นผู้บริสุทธิ์ นางรู้สึกว่ายังติดค้างมื้ออาหารหลี่เจ้าพุงอยู่หนึ่งมื้อ จึงคิดจะเรียกเขามากินข้าวด้วยกัน ผลปรากฏว่าหลี่เจ้าพุงกับเสิ่นป๋อจวิ้นงานยุ่งจนไม่มีเวลา

นางค่อนข้างงุนงงว่านี่ก็ช่วงเทศกาลปีใหม่แล้ว จะยุ่งอะไรกันนักหนา

หลินอวี้จู๋ครุ่นคิดเล็กน้อย คาดว่าคงไปเล็งใครไว้ได้อีกแล้วล่ะมั้ง

คงกำลังยุ่งอยู่กับการวางตาข่ายจับคน