0143

⬢⬢⬢

ตอนที่ 143 ยิ่งถึงเทศกาล ยิ่งคิดถึงญาติมิตร

เมื่อเห็นหลินอวี้จู๋และหวังเสี่ยวเหมยล้มลง เสิ่นป๋อจวิ้นและพั่งจื่อก็ลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว แล้วรีบวิ่งไปช่วยพยุงจักรยานขึ้นมา

พร้อมทั้งดึงตัวพวกเธอให้ลุกขึ้น

หลินอวี้จู๋แหงนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว ท่ามกลางความมืดมิดรอบตัว เธอเห็นเพียงรูปร่างสูงโปร่งของเสิ่นป๋อจวิ้นเท่านั้น

ต่างฝ่ายต่างมองไม่เห็นใบหน้าของกันและกัน หลินอวี้จู๋จึงทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อืม ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นสักหน่อย

หลังจากนั้นหลินอวี้จู๋ก็จำไม่ได้ว่าวันนั้นส่งอีกฝ่ายกลับไปทางไหน รู้แต่เพียงว่าภายหลังเธอเดินกลับห้องไปด้วยอาการสติล่องลอย

จากนั้นก็จุดไฟก่อความร้อนใต้เตียงอิฐ ล้างหน้าแปรงฟันแล้วเข้านอนด้วยความมึนงง

ประสบการณ์ที่ไม่น่าจดจำของวันนั้นถูกเธอกักเก็บไว้ในแม่น้ำแห่งกาลเวลาและจมหายไปจนหมดสิ้น