0142

⬢⬢⬢

ตอนที่ 142 เกียรติภูมิชั่วชีวิต

หากไม่ใช่เพราะมีหวังเสี่ยวเหมยนอนอยู่บนเตียง หลี่เจ้าพุงคงจะลุกออกไปนอกห้องเพื่อเปิดทางให้พี่ชายของเขาแล้ว

แต่จะทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะเสี่ยวเหมยของเขายังคงนอนซมด้วยความน่าเวทนาอยู่บนเตียง

หลินอวี้จู๋รู้สึกแปลกใหม่อยู่ไม่น้อย ไม่นึกว่าผู้ชายจะถักผ้าพันคอเป็นด้วย

“พี่เสิ่น พี่นี่เก่งรอบด้านจริง ๆ ค่ะ”

เมื่อเห็นว่าแม่สาวน้อยกลับมามีท่าทีเหมือนเดิม เสิ่นป๋อจวิ้นก็วางใจลงได้อย่างสนิท

เขาหัวเราะเบา ๆ “หิวไหม”

เพิ่งกินเสร็จได้ไม่นาน หลินอวี้จู๋ย่อมไม่หิวอยู่แล้ว

เสิ่นป๋อจวิ้นไม่มีทางเลือก จึงเกลี้ยกล่อมว่า “ไม่หิวก็กินสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวไปที่ร้านอาหารของรัฐตอนดึก เกรงว่าจะไม่มีอะไรขายแล้ว เลยซื้อกลับมาให้ ถ้าตอนนี้ไม่กิน เดี๋ยวก็เย็นชืดหมด”