เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 389
“ฉันเอาของไปฝากช่างก่อสร้างพวกนั้นชิมหน่อย ก็เพื่อให้พวกเขาตั้งใจสร้างบ้านหลังใหม่ให้มากขึ้น ไม่ได้เอาไปให้เปล่า ๆ อยู่ดี ๆ คุณก็ด่าฉันโดยไม่ฟังอะไรเลย แม่ คุณมองฉันเป็นลูกคุณจริงหรือเปล่า! และจิ่นเซียงก็เป็นภรรยาฉัน วันหน้าฉันต้องพาเธอกลับมาที่ตระกูลจ้าวให้ได้ ถ้าแม่ไม่พอใจ งั้นฉันว่าแยกบ้านกันไปเลยดีกว่า แยกบ้านแล้วใครก็ไม่ยุ่งกับใคร!”
หวังกุ้ยเซียงได้ฟังจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน อยากจะเข้าไปตบไอ้ลูกเวรนี่ให้สักชุด เธอวางผลไม้กับไข่ไว้ข้าง ๆ ก่อน จากนั้นหยิบไม้กวาดขึ้นมาพลางพูดอย่างสมเพชว่า “ดีมากนะเจ้าเถี่ยเซิง แม่เลี้ยงแกมาเปล่า ๆ จริง ๆ! แกกล้าพูดเรื่องแยกบ้านกับฉันหรือ ฉันบอกแกเลย ตราบใดที่ฉันกับพ่อแกยังมีชีวิตอยู่ อย่าหวังว่าจะได้แยกบ้าน อยู่บ้านดี ๆ อย่ามาทำเรื่องวุ่นวายให้ฉัน ฉันว่าฉันถูกยัยจิ้งจอกตัวนั้นทำให้หัวหมุนไปหมดแล้ว ถึงได้กล้าทำกับแม่แบบนี้! ดูสิ ฉันจะตีแกให้ตาย ไอ้ลูกอกตัญญู!”
ชั่วขณะหนึ่งทั้งลานบ้านวุ่นวายโกลาหล จ้าวต้าเอ๋อยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างเพลิดเพลิน แต่ก่อนมีแต่หวังกุ้ยเซียงที่ตีเธอ ตีจนเธอตอบโต้ไม่ได้ ส่วนจ้าวเถี่ยเซิงก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้กลับดีแล้ว ถึงตาพ่อของเธอถูกตี เธอยืนดูอยู่ข้าง ๆ ช่างเป็นกรรมตามสนองจริง ๆ