เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 357
"ให้ข้ากินให้ข้าดื่ม แต่กลับเป็นคนเนรคุณที่กินข้าวบ้านแต่กลับไปเข้าข้างคนนอกอย่างเฉิงจิ่นเซียง ไม่ฟังคำแม่แท้ ๆ ของตัวเอง หลายครั้งหลายหนไปเถียงอยู่ฝั่งนั้น ถ้าเจ้าไม่ยอมเอาเงินเก้าพันหยวนออกมา เจ้าก็ไสหัวไปให้ไกล ไปให้สุดขอบฟ้าเลย!"
การที่หวังกุ้ยเซียงลุกขึ้นปากระจกและขว้างตะเกียบไปที่บ่าจ้าวเถี่ยเซิง ทำให้จางชุ่ยหลานตกใจแทบตาย นางรีบหันไปดูปฏิกิริยาของจ้าวเถี่ยเซิงทันที
ผลปรากฏว่าเห็นจ้าวเถี่ยเซิงก้มหน้าอย่างเงียบ ๆ สองแขนปูดเส้นเลือด กำหมัดแน่น
หวังกุ้ยเซียงรู้สึกว่าการขว้างตะเกียบยังไม่สะใจ มองดูชามของตัวเอง เป็นชามกระเบื้อง ไม่ได้ ถ้าขว้างแตกนางจะเสียดาย
ดังนั้น หวังกุ้ยเซียงจึงตัดสินใจหยิบชามเหล็กที่หลานรักกินแล้ว โยนตรงไปที่ตัวจ้าวเถี่ยเซิง
"โครม—" เป็นเสียงชามเหล็กตกลงพื้น
เสื้อของจ้าวเถี่ยเซิงเปื้อนอาหารในชามเหล็กเต็มไปหมด มีใบผักและเม็ดข้าว ชามเหล็กก็ร่วงลงพื้นตามแรง การปานี้ กระเทาะแนวป้องกันในใจของจ้าวเถี่ยเซิงจนแตกสลายไปสิ้น
วินาทีนี้ ความน้อยใจและความโกรธทั้งหมดปะทุออกมาพร้อมกัน