เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 308
พอได้ยินเรื่องตีก้น สีหน้าของโจวเทียนฝู่ก็แดงขึ้นมา ความทรงจำในวัยเด็กยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน บอกไม่ถูกเลยว่าเคยผ่านช่วงเวลาแบบนั้นมาได้อย่างไร
โจวเทียนฝู่อดพูดขึ้นไม่ได้ “ยายครับ อย่าเอาเรื่องน่าอายตอนเด็กๆ มาพูดเลยครับ ตอนนั้นยังเด็กไม่รู้ประสีประสาเลยโดนตีบ่อยๆ ตอนนี้ผมเชื่อฟังมากนะครับ ช่วยแบ่งเบาภาระที่บ้านด้วย แม่ยังชมผมบ่อยๆ ว่าโตขึ้นรู้ความแล้ว แถมผมกำลังจะแต่งเมียแล้วด้วย ตอนนั้นอย่าไปพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าพ่อตาแม่ยายผมนะครับ ไม่งั้นผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”
ทุกคนได้ยินก็อดหัวเราะกันไม่ได้ โจวชุนหงหัวเราะสนุกที่สุด
หวังซื่อเองก็ยิ้มจนปากแทบปิดไม่ลง “ดีๆๆ ยายไม่พูดแล้วๆ เทียนฝู่โตแล้วก็ต้องมีหน้ามีตาบ้าง หะๆๆๆ”
พอพูดจบ หวังซื่อก็นึกถึงเฉิงหรานกับเฉิงอวี่หลานชายสองคนขึ้นมา อดบ่นไม่ได้ “อวี้เฟิ่ง เจ้าสองคนนี้ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ เจ้าก็ควรหาลูกสาวบ้านไหนที่ดีๆ ให้พวกเขาดูบ้าง ให้พวกเขามีครอบครัวเร็วๆ”
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ จูอวี้เฟิ่งก็จนใจอยู่บ้าง “แม่ครับ ผมก็อยากหาผู้หญิงที่ดีกว่านี้ให้ลูกชายสองคนนี้เหมือนกัน แต่พวกเขาไม่ยอมแต่งเมียเร็วๆ สักคน สองคนบอกว่าอยากไปทำงานข้างนอกเก็บเงินเพิ่มก่อน อนาคตจะได้มีเงินแต่งเมีย”