0306

⬢⬢⬢

ตอนที่ 307 เสื้อตัวเก่ง

ก็กลัวว่าเสื้อสวยตัวนี้จะขึ้นขุยหลังซักไปหลายครั้ง สำลีพอโดนน้ำก็ไม่ค่อยอุ่นแล้ว หวังซื่อจึงไม่กล้าใส่เลย เธอจะใส่ก็ต่อเมื่ออารมณ์ดีเท่านั้น แม้แต่ตอนกินข้าวก็ยังถอดเสื้อตัวนี้ออก กลัวว่าจะเปื้อนอะไร แต่ถอดเข้าถอดออก ใส่เข้าออกแบบนี้ก็เป็นหวัดได้ง่ายมาก

โดยปกติหวังซื่อแทบไม่ค่อยใส่เสื้อสำลีสวยตัวนี้

“ค่ะๆๆ ยาย หนูจะใส่ให้เดี๋ยวนี้แหละ!” โจวชุนเหวินหยิบเสื้อตัวนั้นมาใส่ให้หวังซื่อ แล้วก็ติดกระดุมให้ด้วยตัวเอง

“ชุนเหวิน เอาที่ส่องกระจกมาให้หน่อย ยายอยากดูว่าตอนนี้ตัวเองเป็นยังไงบ้าง” หวังซื่อตะโกนเรียก

โจวชุนเหวินรีบไปเอากระจกมา แล้วยื่นให้หวังซื่อดู

มือสั่นเทาตอนรับกระจกมา หวังซื่อมองตัวเองในกระจก ผมขาวโพลน ผิวหนังหย่อนคล้อย และริมฝีปากที่แทบไม่มีสีเลือด

ซูบผอมและแก่ชรา ซึ่งตรงกับสภาพในตอนนี้ของหวังซื่อเป็นอย่างดี

แสงในดวงตาของหวังซื่อหม่นลงอีกครั้ง เธออดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “แก่แล้ว...แก่แล้ว... เมื่อสี่ห้าปีก่อนยังไม่ซูบผอมขนาดนี้เลย แค่ป่วยอยู่ไม่กี่ปีก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว”