0233

⬢⬢⬢

ตอนที่ 234

"อ่านหนังสือภาพ เธอก็อ่านไม่ออกหรอก" โจวชุนเหวินทำปากยื่น

จ้าวต้าเอ๋อมองโจวชุนเหวิน "พี่สาวใหญ่ พี่ก็รู้หนังสือไม่เยอะเหมือนกัน อย่ามาติเตียนคนอื่นทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขา"

โจวชุนเหวินเคยเรียนหนังสือจริง แต่รู้จักตัวอักษรจริงๆ ไม่มากนัก ถึงอย่างไรก็พอใช้พื้นฐาน อ่านหนังสือภาพไม่ค่อยมีปัญหา ถ้าเป็นเล่มที่ซับซ้อนหน่อยก็ยากแล้ว

บางครั้งโจวชุนเหวินยังอ่านสามก๊กด้วย…

แต่ที่บ่อยกว่านั้นคือโจวชุนเหวินมักแอบไปบ้านคนตาบอดที่อยู่ด้านล่าง ให้คนตาบอดเล่านิทานให้ฟัง

คนตาบอดคนนั้นเป็นช่างเป่าแตร ทำมาหากินด้วย "การแสดงศิลปะ" การแสดงศิลปะของเขาก็คือ ถ้าที่ไหนมีคนรำงิ้วในฤดูใบไม้ผลิหรือร้องเพลงเอ้อร์เหรินจ้วน เขาก็ไปเป่าแตรหาเงิน

หรือพอถึงฤดูร้อน เขาก็หาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เล่านิทานให้ชาวบ้านฟังอย่างสามวีรบุรุษห้าผู้กล้า ตำนานสุยถัง สามก๊ก หรืออะไรทำนองนั้น

คลังความรู้ของโจวชุนเหวิน ส่วนใหญ่เรียนรู้มาจากคนตาบอดคนนั้น