เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 219
จ้าวหย่งปัวกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว รอจนถึงเกือบสิบโมงเช้าถึงได้รอจ้าวต้าเอ๋อมา
จ้าวหย่งปัวเล่าผลงานอันรุ่งโรจน์เมื่อคืนให้ฟัง แล้วถามว่า “พี่สาว ในห้องของย่ายังมีโอ่งอีกสองใบ ใบหนึ่งเป็นโอ่งผักดองเค็ม อีกใบเป็นโอ่งหมักเต้าเจี้ยว เช้านี้ผมพูดตามที่พี่สาวสอน ย่ายยังชมผมด้วย บอกว่าผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็พอ ทุบโอ่งไม่เป็นไร”
จ้าวต้าเอ๋อหัวเราะเย็นชาในลำคอ ดูหวังกุ้ยเซียงกับจ้าวถิงซวี่คู่นี้สิ มาตรฐานสองชั้นชัด ๆ แถมยังชายเป็นใหญ่อีก!
ถ้าโอ่งเก็บน้ำในห้องของหวังกุ้ยเซียงเป็นจ้าวต้าเอ๋อทุบ ป่านนี้หวังกุ้ยเซียงคงถือมีดทำครัวไล่จ้าวต้าเอ๋อไปทั่วตลาดแล้วมั้ง
แต่จ้าวหย่งปัวทุบแล้วกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่พอ ยังเกือบจะชมว่าจ้าวหย่งปัวทุบได้ดีอีก!
อะไรกันเนี่ย!
แต่สองประโยคที่จ้าวหย่งปัวเพิ่งพูดมานั้นความหมายชัดเจนมาก อยากได้เงิน ทุบโอ่งต่อ
จ้าวต้าเอ๋อเกาหัว “น้องชาย ถ้าเธอทุบโอ่งที่เหลืออีกสองใบหมด ย่าเธอคงไม่ทำกับเธอเหมือนตอนเช้าหรอก ทุบใบเดียวเธอยังทนได้ แต่ทุบหมดทุกใบ หวังกุ้ยเซียงคงต้องตีเธอแน่ ๆ ให้พี่คิดก่อน…”