เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 177
จ้าวต้าเอ๋อได้ยินแล้วหัวเราะพลางกล่าวว่า “คุณลุงเฉิน คุณถ่อมตัวเกินไปแล้ว ที่ผมช่วยคุณก็มีเหตุผลส่วนตัวเหมือนกัน ถ้าลูกสาวคุณไม่เก่งพอ ผมก็คงไม่คิดจะมาช่วยคุณหรอก”
เฉินซู่อี้โบกมือพลางยิ้มกล่าวว่า “เฮ่ย ต้าเอ๋อ อย่าพูดอย่างนั้นเลย ไม่ว่ายังไงคุณก็ช่วยผมไว้มาก ในสายตาของลุงเฉินตอนนี้ คุณคือผู้มีพระคุณใหญ่ของผมเลย”
เฉินซู่อี้ตบอกพร้อมกล่าวอย่างมั่นใจว่า “แล้วก็เรื่องที่คุณบอกว่าจะช่วยน่ะ โยนมาให้ผมได้เลย ถึงผมจะเป็นหมอมาสิบปี แต่สายตาผมก็ยังใช้ได้ เรื่องช่วยเหลือไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ยังไงก็ดีกว่าที่ไอ้หมอนี่ เสี่ยงจื่อ แกล้งทำแน่นอน”
เสี่ยงจื่อยืนทำหน้าบริสุทธิ์อยู่ข้าง ๆ กล่าวว่า “คุณลุงเฉิน ขนาดนี้แล้วคุณยังไม่ลืมชมคนหนึ่งพร้อมกับเหยียบอีกคน ดึงผมออกมาพูดอีก เฮ่ย ผมก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้สักหน่อย ผมอายุน้อย ที่นี่ก็ไม่กว้างขวางเท่าพวกคุณ จะไปมีทางอะไร”
แม้แต่จ้าวต้าเอ๋อก็กล่าวอย่างจนใจว่า “ใช่แล้วครับคุณลุงเฉิน เสี่ยงจื่อก็เป็นแบบนั้น ให้เขาแสดงดี ๆ มันยากเยี่ยงขึ้นสวรรค์จริง ๆ”
แต่เฉินซู่อี้กลับไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ ตรงกันข้ามเขายิ่งยิ้มอย่างมีความสุข “ผมมีวิธีที่ยอดเยี่ยม เสี่ยงจื่อไม่ต้องตั้งใจแสดงเลย แต่ก็ทำให้ทุกคนจำเป็นต้องเชื่อได้”