0155

⬢⬢⬢

ตอนที่ 156

ดังนั้นเมื่อจ้าวต้าเอ๋อพูดว่าอีกไม่กี่วันเธอจะไปรับเฉิงจิ่นเซียวกลับมา คนอื่นจึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ

ถึงอย่างไรคนอื่นก็ไม่เคยออกไปไหนไกล

สถานที่ที่ไกลที่สุดที่โจวอวี้เหรินเคยไปในชีวิตนี้ก็คือตอนระดมแรงงานครั้งใหญ่ที่ได้ไปตำบลอื่น… ปกติแล้วไม่ว่าเขาจะไปตัดฟืนบนภูเขา เก็บเห็ดเก็บถั่วสน ปลูกข้าวไร่ไม่กี่ไร่ หรือจะออกไปเล่นการพนันอะไรทำนองนั้น ประตูที่ไกลเกินไปเขาไม่เคยไป ดังนั้นเดิมทีเขาอยากจะบอกว่าเขาจะไป แต่พอพูดถึงปากกลับรู้สึกว่าถ้าไปเองคงหลงทางได้ง่าย ๆ

ส่วนสองพี่น้องโจวชุนเหวินกับโจวชุนหงนั้น พูดได้เลยว่าที่ไหนก็ไม่เคยไป โจวชุนเหวินไปไกลสุดก็แค่ย่านตลาดตอนไปตลาดนัด แถมโจวชุนเหวินไม่รู้หนังสือเอาซะเลย เธอเขียนชื่อตัวเองยังไม่เป็นด้วยซ้ำ ไปต่างถิ่นย่อมเป็นไปไม่ได้

“ต้าเอ๋อ ตัวเธอเองไปคนเดียวไม่ได้ ไว้ถึงตอนนั้นก็ชวนใครสักสองสามคนไปรับน้าของเธอกลับมาพร้อมกัน” เฉิงจิ่นซีรักใคร่ผูกพันกับน้องสาวทั้งหลายอย่างลึกซึ้ง พลางร้องไห้พูดว่า “อย่าให้น้าของเธอประสบเรื่องร้ายอะไรเด็ดขาด”

จ้าวต้าเอ๋อพยักหน้าอย่างหนักแน่น การรับน้าเฉิงจิ่นเซียวกลับมาเป็นเรื่องที่ต้องทำอย่างแน่นอน