0002

⬢⬢⬢

ตอนที่ 2

ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลกลางประจำอำเภอ

หญิงวัยกลางคนผิวหน้าซีดเผือดคนหนึ่งกำลังขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของเตียงโรงพยาบาล เธอกอดทารกในอ้อมแขนไว้แน่น ใช้เสียงที่สั่นเครือกระซิบวิงวอนต่อคนสองคนข้างกายว่า “แม่สามีคะ ฉันคงไม่มีวาสนาได้ลูกชายแล้ว เป็นฉันที่ผิดต่อตระกูลจ้าวของพวกคุณ เป็นฉันที่ไร้ความสามารถ ให้กำเนิดลูกชายไม่ได้ แต่ลูกสาวที่คลอดออกมาก็เป็นหลานแท้ ๆ ของคุณนะคะ นี่ไม่ใช่ลูกแมวลูกหมา จะพูดว่าไม่เอาก็ไม่เอาได้ยังไงกันคะ

ฉันก็รู้ว่า ถ้าเกิดอีกคนก็ต้องมีปากเพิ่มอีกหนึ่งปาก แต่แม่สามีวางใจได้ค่ะ ฉันกับเถี่ยเซิงจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอก เราจะแยกครอบครัว ต่อไปถึงแม้แม่ลูกเราจะไม่มีข้าวกิน ก็ไม่เกี่ยวกับคุณค่ะ รับรองว่าจะไม่เป็นภาระของคุณเด็ดขาด”