เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 215 ข้าเองก็ยินดียิ่ง
“ข้า ร่วมมือกับเจ้าหรือ” แม้จะเตรียมใจไว้มากแล้วก็ตาม
ทว่าเมื่ออ๋องเฉิงได้ยินวาจานี้ หัวใจก็ยังอดสั่นสะท้านขึ้นมามิได้
ในที่สุดก็เป็นคนในครอบครัวตนเองที่ก่อเรื่องจริง ๆ
ทว่าจะเป็นไปได้อย่างไรเล่า เจ้าลูกทรพีไม่เอาถ่านไม่กี่คนนี้ในบ้าน นอกจากพี่ใหญ่ที่พอจะสร้างชื่อเสียงเชิดหน้าชูตาได้บ้าง ที่เหลือล้วนไร้วิชาความรู้ ทั้งวันรู้เพียงกินดื่มหาความสุขสำราญ
ต่อให้พวกมันมีใจคิดชั่วเยี่ยงโจร ก็ย่อมไร้ความสามารถถึงเพียงนั้นอยู่ดี!
เซียวมู่พลันเอ่ยขึ้นมาอีกว่า “คุณชายใหญ่แห่งจวนท่านอ๋อง มิทราบว่ายามนี้ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ไปแล้วหรือไม่ หากสืบทอดแล้ว เกรงว่าข้าคงต้องขนานนามเรียกขานเขาด้วยความเคารพว่าท่านอ๋องน้อยเสียแล้วกระมัง”
“เจ้ากล่าววาจาอันใดกัน ต่อให้เขาสืบทอดบรรดาศักดิ์ไปแล้ว เขาก็ยังเป็นพี่ชายของเจ้าอยู่ดี