ตอนที่ 18 กุ้งหนวดแดง

ตอนที่ 18 กุ้งหนวดแดง

มิน่าเล่าจึงมิใช่ของธรรมดาสามัญจริง ๆ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทั้งสองคนก็จำต้องเฝ้าอยู่บนภูเขาจนกว่าผลไม้นั้นจะสุกงอมเต็มที่จึงจะไปได้

มิน่าเล่าถึงต้องใช้เวลานานกว่าหนึ่งเดือน

เสบียงธัญพืชที่นำติดตัวมามีมิมอบเท่าใด หากกินเพียงเท่านี้ นอกเสียจากจะจำเจแล้ว แต่ละวันยังต้องคอยคำนวณประหยัด มิเช่นนั้นถึงคราสุดท้ายอาจต้องขาดแคลนธัญพืชเป็นแน่

เย่ลั่วซินมิได้คิดจะทำเช่นนั้นเลยสักนิด

นางอยากจะเสาะหาของอร่อยในละแวกนี้อย่างจริงจังเสียหน่อย

“พรุ่งนี้ข้าออกไปเดินเล่นกับท่านนะเจ้าคะ ดูว่าแถวนี้พอมีผักป่าบ้างหรือไม่ ผักดองเค็มที่พวกเรานำมาก็เหลือมิมอบเท่าใดแล้ว”

“ได้!”

เรื่องนี้เซียวมู่เห็นพ้องด้วย