เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
⬢⬢⬢
ตอนที่ 417 อวสานสมบูรณ์!
หลังจากซูฉางอันก้าวออกจากห้วงเหวลึก นางก็มิได้ผละจากแดนเหนือไปในทันที
หุบเหวแยกเบื้องหลังมิต้องพ่นหรือกลืนปราณมรณะอีกต่อไป ร่องรอยที่โซ่ตรวน 372 เส้นทิ้งไว้ยังคงฝังลึกอยู่ระหว่างหน้าผาหิน ทว่าก้นเหวกลับมีตาน้ำพุผุดพราย ไหลรินเลียบแท่นหินที่แตกหักเข้าสู่ผืนดินเยือกแข็ง
ตะเกียงดวงน้อยที่ชุนเสียนทิ้งไว้แขวนอยู่ข้างตาน้ำพุ
เพลิงอสูรมิได้โหมรุนแรง เพียงส่องสว่างวงรัศมีวิญญาณสีเขียวอ่อนสายหนึ่ง ชีพจรวิญญาณถือกำเนิดใหม่ทอดสายจากใต้ตะเกียง ลัดเลาะผ่านรอยแยกใต้พิภพ แผ่ขยายออกไปทั่วสารทิศของแดนเหนือ
ซูฉางอันก้าวย่างไปตามแนวชีพจรวิญญาณเพียงลำพัง มุ่งหน้าออกไปด้านนอก
ลมพายุหิมะยังคงเหน็บหนาว ทว่ามิมัวเมาด้วยปราณมรณะดั่งซากศพเน่าเปื่อยอีกต่อไป ลูกจิ้งจอกเผ่าจิ้งจอกไม่กี่ตัวหมอบอยู่หลังเนินหิมะ ร่วมแรงร่วมใจลากขื่อไม้อันท่อนหนึ่ง ห่างออกไป ผู้ลี้ภัยแดนเหนือกางกระโจม นำก้อนหินมาก่อเป็นกำแพงกำบังลม ผู้บำเพ็ญสำนักปานซานหมอบก้มอยู่ข้างชีพจรวิญญาณ วางค่ายกลย่อยชักนำน้ำพุ ให้น้ำวิญญาณไหลรินไปสู่เรือนพักที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่
มีคนแลเห็นซูฉางอัน จึงรีบร้อนวางเครื่องมือในมือลง
“ผู้อาวุโส ใต้ผนึกยังคงหลงเหลือภัยพิบัติอันใดหรือไม่ขอรับ”