เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
⬢⬢⬢
ตอนที่ 391 อาจารย์มิใช่สิ่งตกทอดของเจ้า
พายุหิมะในเหวเยือกหนาวยังคงพัดกระหน่ำไม่หยุด
บนพื้นหิมะ ค่ายกลผันกระแสจันทร์ขาวภาพนั้นยังคงเปล่งประกายแสงจาง ๆ
ซูฉางอันนั่งยอง ๆ อยู่ข้างแผนผังค่ายกล นิ้วมือที่แข็งชาค่อย ๆ เติมเต็มมุมสุดท้ายทีละน้อย ๆ ต้นกำเนิดเก้าหางที่หลงเหลืออยู่ในฝ่ามือของนางได้จมลึกลงสู่จุดตาย ใต้ผิวเนื้อพลันปรากฏไออุ่นสายหนึ่งขึ้นเป็นครั้งคราว ทว่าก็ถูกความหนาวเหน็บสะกดกลับไปอย่างรวดเร็ว
ภายในค่ายกลหินดำ
จิ้งจอกสวรรค์โบราณนั่งนิ่งไม่ไหวติง หางจิ้งจอกเก้าหางทับซ้อนเป็นชั้น ๆ คอยปกป้องหลี่ฉางเกิงวัยเยาว์ผู้หมดสติเอาไว้ตรงกึ่งกลาง
ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดขาว ลวดลายดำปราณชั่วสุดขั้วตรงหน้าอกสายนั้นผลุบโผล่รางเลือน
หลี่ฉางเกิงโครงกระดูกขาวยืนตระหง่านอยู่นอกค่ายกล
ตามรอยต่อกระดูกของเขามีเศษเถ้าธุลีร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย ไฟดวงจิตในเบ้าตาลอยคว้างขึ้นลงแปรปรวน ไร้ซึ่งความบ้าคลั่งเมื่อครู่ ทว่าก็ไม่มีความคิดที่จะจากไปแม้แต่น้อย