กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คนชอบนิยาย
⬢⬢⬢
ตอนที่ 389 เจ้าสืบทอดเลือดเนื้อข้า แต่มิใช่ตัวข้า
“โซ่ตรวนมิจำเป็นต้องขาดสะบั้นเสมอไป”
ซูฉางอันวางเศษดินเยือกแข็งชิ้นนั้นลงบนผืนหิมะ
เศษดินขนาดเพียงฝ่ามือ ริมขอบเปรอะเปื้อนโลหิตจากฝ่ามือของนาง ลวดลายค่ายกลสีขาวดั่งจันทราเลื่อนไหลไปตามรอยแยกอย่างเชื่องช้า ละเอียดประหนึ่งสายน้ำบางเบาในลานหิมะที่จวนเจียนจะขาดสาย
“เคราะห์ภัย ก็มิจำเป็นต้องให้เจ้าแบกรับเพียงลำพังคนเดียว”
เบื้องบนเหวเยือกหนาวพลันเงียบสงัดลง
ลมพายุหิมะพัดกดต่ำลงมาอย่างยิ่ง
ท่ามกลางค่ายกลหินดำ จิ้งจอกสวรรค์โบราณยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น หางจิ้งจอกทั้งเก้าเรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ปกป้องหลี่ฉางเกิงวัยเยาว์ที่หมดสติเอาไว้ตรงกลาง
บนใบหน้าของเด็กหนุ่มไร้ซึ่งสีเลือด