0353

⬢⬢⬢

ตอนที่ 353 วังตำหนักกว่างหาน หิมะหมื่นปีโปรยปรายย่อมมีวันหยุด

ซูฉางอันหยุดยืนอยู่ห่างจากแท่นบูชาหยกขาวสิบก้าว มือขวากอบกุมอำพันจันทร์ไท่อิมที่เปล่งประกายสีฟ้าครามเยือกเย็นไว้แน่น ความหนาวเหน็บสุดขั้วแผ่ลามขึ้นไปตามลวดลายดวงจิตบนฝ่ามือ จนจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าครามบนท่อนแขน แก่นแท้จิ้งจอกสวรรค์ในร่างโคจรเต็มกำลัง พลังอสูรอันร้อนผ่าวปะทะเข้ากับไอเย็นสุดขั้วที่ข้อมืออย่างรุนแรงจนเกิดเป็นหมอกสีขาวละเอียดฟุ้งกระจาย

สตรีบนแท่นบูชานั่งนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาสีฟ้าครามทอดมองซูฉางอันอย่างเงียบงัน โครงหน้าของทั้งสองมิผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย กระทั่งไฝใต้ตารูปหยดน้ำเม็ดเล็กที่หางตาก็ยังประทับอยู่ ณ ตำแหน่งเดียวกัน

วิญญาณเทพของซูฉางอันพลันสั่นสะท้านขึ้นมา มิใช่เพราะอารมณ์ความรู้สึกแปรปรวน หากแต่เป็นเสียงสะท้อนแห่งวิญญาณเทพที่ถูกกระตุ้นจากแก่นต้นกำเนิดสายเลือดเดียวกัน นางรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า กลิ่นอายที่อีกฝ่ายแผ่ออกมานั้น ทาบทับเข้ากับรากฐานจิ้งจอกสวรรค์ในกายตนได้อย่างแนบสนิทไร้รอยต่อ