0337

⬢⬢⬢

ตอนที่ 337 แบกรับใบหน้านี้ เจ้าจะให้ข้าลงมือได้อย่างไร!

“เช่นนั้น จิ้งจอกน้อยขนด่างที่หลบสั่นสะท้านอยู่ในพายุหิมะเมื่อปีนั้น ก็คือเจ้าหรือ”

สายลมหนาวเหน็บในถ้ำน้ำแข็งพลันหยุดชะงัก น้ำเสียงเย็นชาแผ่วเบาของซูฉางอันสะท้อนก้องอยู่ระหว่างกระดูกขาวจิ้งจอกสวรรค์อันมหึมา กระทบเข้ากับน้ำแข็งทมิฬหมื่นปี

ห่างออกไป 10 วา ร่างอันบอบบางของชุนเสียนพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง อาภรณ์ยาวสีแดงคล้ำสั่นไหวน้อย ๆ สะเก็ดน้ำแข็งหลายเม็ดตรงชายเสื้อร่วงกราวลงมา นางค่อย ๆ หลับตาลง หลบเลี่ยงกระดูกขาวที่บดบังฟ้าดิน อีกทั้งยังหลบเลี่ยงใบหน้าเบื้องหน้าที่ละม้ายคล้ายตนเองถึงเจ็ดส่วนนั้น

หยาดน้ำตาสองสายรินไหลลงมาตามลวดลายอสูรตรงหางตาอย่างเงียบงัน ชะล้างคราบน้ำค้างแข็งบนผิว พลันหยดลงสู่พื้นน้ำแข็ง กัดกร่อนจนเกิดเป็นรูพรุนเล็กละเอียด