0329

⬢⬢⬢

ตอนที่ 329 เจ้าตายไปเสี่ยวจิ่วจะร้องไห้ พ่อนี่ไม่ได้ช่วยเจ้าเสียหน่อย

ริมซากปรักหักพัง พายุหิมะฉีกกระชากเสื้อคลุมสีครามขาดวิ่นของกู้เซียง หมาป่าจ่าฝูงร่างมหึมาเหยียบย่ำเศษหิน อาศัยแรงลมกระโจนขึ้นสูง มันอ้าปากกว้างที่เปรอะเปื้อนน้ำลายคาวคลุ้ง เขี้ยวสีขาวซีดพุ่งตรงเข้าหาลำคออันเปราะบางของกู้เซียง

กู้เซียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ปอดราวกับถูกกรอกด้วยเศษน้ำแข็ง มือขวาที่กำพู่กันหักครึ่งท่อนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ภายในกายไม่อาจเค้นปราณเฮ่าเหรินเที่ยงธรรมออกมาได้แม้แต่เสี้ยวเดียว

เงาดำสายหนึ่งจากด้านข้างพุ่งชนเข้ามาอย่างรุนแรง

ไป๋อินละทิ้งหมาป่าตัวเล็กสองตัวตรงหน้า โถมกายเข้าใส่ ดวงตาเบิกกว้างแทบปริแตก หางตาราวกับจะถลนจนเกิดรอยร้าว

“เจ้าตายไปเสี่ยวจิ่วจะร้องไห้ พ่อนี่ไม่ได้ช่วยเจ้าเสียหน่อย!”

ไป๋อินเค้นเสียงสบถแหบพร่าออกจากลำคอ แผ่นหลังอันกว้างขวางกระแทกกู้เซียงออกไปอย่างรุนแรง

กรงเล็บแหลมคมของหมาป่าจ่าฝูงตบลงบนหลังของไป๋อินอย่างหนักหน่วง โลหิตสีแดงคล้ำสาดกระเซ็นในทันที บาดแผลเก่าที่ตกสะเก็ดแล้วถูกฉีกกระชากออกอย่างไม่ปรานี บาดแผลลึกจนเห็นกระดูกปลิ้นเปิดเผยออกมาท่ามกลางความหนาวเหน็บสุดขั้ว