0315

⬢⬢⬢

ตอนที่ 315 ละลานตาทุกสิ่งล้วนหนี้เก่า ครึ่งท่อนกระดูกแห้งคือสหายเก่า

จ้าวอู๋จี๋มองเงาร่างแสงสีเทาขาวบนพื้นดินที่แทบจะรักษารูปร่างมนุษย์เอาไว้ไม่อยู่ พลางแค่นเสียงฮึดฮัดแผ่วเบายิ่งออกมาจากลำคอ

แววตานั้นเปี่ยมไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างแท้จริง มิได้ปรายตามองซ้ำอีกแม้แต่แวบเดียว

ข้อมือขวาสะบัดเบา ๆ กระบี่ยาวสีเขียวคล้ำที่พาดขวางอยู่เบื้องหน้าพลันส่งเสียงก้องกระบี่ใสกระจ่าง แล้วคืนฝักอย่างหมดจด

“หากวิญญาณเร่ร่อนตนนี้รบกวนการเดินค่ายกล ลั่วชิงเสวี่ย เจ้าต้องรับผิดชอบทั้งหมด”

จ้าวอู๋จี๋ทิ้งวาจานี้ไว้ น้ำเสียงแห้งผากทว่าแฝงด้วยคำเตือนที่ไม่อาจขัดขืนได้

เขาไม่สนใจคนทั้งสองที่อยู่ตรงประตูข้างอีกต่อไป ปราณกระบี่สีเขียวใต้ฝ่าเท้าพวยพุ่งขึ้นอย่างรุนแรง ทั้งร่างแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงกระบี่สีเขียวบาดตายกตัวขึ้นจากพื้น แหวกเวหาพุ่งตรงไปยังทิศทางแกนค่ายกลหลักใจกลางค่าย

ลมพายุพัดหอบเอาเศษหินบนพื้น ซัดกระทบกำแพงหินจนเกิดเสียงดังเปาะแปะ