0245

⬢⬢⬢

ตอนที่ 245 สัมผัสสมจริง! ลูกอกตัญญูตาแดงก่ำ: ผู้ใดให้เจ้าวิ่งเพ่นพ่าน?

ก้นหุบเขาตัดวิญญาณ เงียบสงัดดั่งสุสานใหม่ที่เพิ่งกลบฝัง

ไอพิษสีเขียวราวกับน้ำเหลืองจากศพที่ละลายไม่หมด ไหลรินอย่างเหนียวข้นอยู่ท่ามกลางพงไพร

ซูฉางอันนั่งขัดสมาธิอยู่บนหินยักษ์ นางใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง ก้มหน้ามองเฉินเสวียนที่หลับสนิทอยู่ข้างกาย

เจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ ยามหลับใหลก็ยังไม่สงบสุข

คิ้วขมวดแน่นจนแทบหนีบแมลงวันตาย ฝ่ามือจิกเกร็งลงในซอกหินใต้ร่างอย่างแน่นหนาจนข้อนิ้วขาวซีด

ร่างทั้งร่างขดตัวเป็นก้อน ราวกับหมาป่าเดียวดายที่พร้อมจะผงาดขึ้นมากัดคนได้ทุกเมื่อ และคล้ายกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่หวาดกลัวการถูกทอดทิ้งไว้กลางแดนรกร้าง

“นอนเถิด พ่อจะไปหาของมาให้เจ้าเสียหน่อย”

ปลายนิ้วอันเลือนรางของซูฉางอันลอยค้างอยู่เหนือแก้มของเขาครึ่งชุ่น ลูบไล้ผ่านความว่างเปล่าไปตามรอยแผลเป็นเก่าแก่ที่ทอดยาวจากกระดูกคิ้วไปจนถึงจอนผม